Dit weekend heeft bijna heel Nederland genoten van echte schaatspret. Bijna heel Nederland want schaatsen blijft nu eenmaal een puur Hollandse aangelegenheid zo lijkt het. Gisteren hebben we samen met vrienden het opgespoten weiland in park Ockenburg weer eens betreden met de schaatsen en van al die vele mensen, jong en oud, groot en klein, lelijk en minder lelijk, mooi en bijzonder mooi…… ze waren allemaal blank….

Waar we in het professionele schaatscircuit zo af en toe een verdwaalde donkere Amerikaan voorbij zien komen de laatste paar jaar, zal er vast wel hier en wel een paar buitenlandse kinderen op het Hollands natuurijs te vinden zijn maar procentueel is het buiten gewoon verwonderlijk dat de derde of vierde generatie ‘buitenlanders’, in het bijzonder Turken en Marrokanen, zich alles hebben aangeleerd behalve het schaatsen. Het is geen vraagstuk waar ik jaren mee zal blijven rondlopen. Sterker nog, na de constatering was ik er alweer klaar mee want als er nu eenmaal natuurijs is moet je er optimaal van genieten.

Schaatsen op Ockenburg deed ik als kleine jongen, net als al die andere papa’s en mama’s, maar ook opa’s en oma’s die er zaterdag aan het schaatsen waren met hun kids en/of kleinkinderen. Erg leuk om te zien en te horen. Verhalen over vroeger genoeg gehoord….
Voor vrouwlief was het haar eerste schaatsdoop op Ockenburg. Gezien haar huidige sociale bezigheden op school en het verenigingsleven was het ook voor haar een feest van herkenning om alle bekenden dit keer op schaatsen tegen te komen.

Jammer dat de jongste telg juist dit weekend in Woerden moest zijn bij haar biologische vader zodat we niet met haar konden gaan sleeen en schaatsen. Gelukkig hebben we wel vrijdag de slee aan haar meegegeven zodat ze in ieder geval wel kon genieten van de sneeuw maar ze heeft niet geschaatst op natuurijs. Hopelijk kunnen we morgen wel met haar schaatsen. Hier voor de deur ligt genoeg ijs, schaatsen binnen handbereik en ook de ijzers voor haar hebben we gekregen. We zullen het vast gaan beleven in de komende dagen….

Gezocht via de zoekwoorden:

Soms is het best handig als je even de tijd heb om ook eens wat andere zaken op te pakken in plaats van ‘s morgens vroeg de deur uit gaan om vervolgens rond etenstijd of later weer eens binnen te vallen.

Zo was ik laatst in de gelegenheid om mee te gaan met de klas van de kleine dame naar de bibliotheek. Het spreek voor zich dat een leerkracht dit niet alleen kan doen dus een paar ouders mee om iedereen veilig en wel in de bibliotheek te krijgen, bij elkaar te houden en weer veilig op school te krijgen is dan wel een must.

De bibliotheek is voor elk kind natuurlijk een walhalla van mooie boeken van hun helden, minder bekende helden, lievelingsdieren en ga zo maar door. Bakken vol met boeken die speciaal voor hun leeftijd bedoeld zijn. Leuk om te zien dat er nog steeds boeken zijn die ik ook mijn oudste zoon heb voorgelezen en in sommige gevallen zelf nog heb gehad als kind. Ja echt waar want het boek Pluk van de Petteflet verscheen in 1971 en wie kent nu niet Pluk? Hij heeft een rood kraanwagentje, en samen met Aagje en De Stampertjes beleeft hij verschillende avonturen.

Toch waren Dora, Barbie en Diego meer in trek dan Pluk maar ik vond het grappig dat Pluk nog steeds zo populair was. Binnenkort maar weer eens de DVD aanzetten en het boek erbij pakken want die heb ik nog steeds thuis.

Alle kinderen mochten 1 boek uitkiezen die ze mochten meenemen naar school. Dat was een erg moeilijke opgave voor deze kleine kids want eigenlijk wilde ze er veel meer per persoon meenemen. Toen eenmaal de keus werd gemaakt gingen de boeken in de grote reiskoffer en mee terug naar school. Netjes in de rij en handjes vast gingen we weer over het plein, de school in voor de verdere schooldag.

Afgelopen vrijdag kwam er zelfs een vriendinnetje slapen dus dat was helemaal geweldig voor haar. Al vanaf de vroege ochtend stond ze te springen van opwinding voor ons bed en het was nog maar net uit te leggen dat ze toch eerst nog een dag naar school moest.

Toen het moment daar was dat Daisy met haar vriendinnetje ook echt bij ons thuis was leek het alsof er twee wervelwinden door het huis gingen. Wat kunnen twee dames toch druk zijn en binnen de kortste keren een troep maken van hun speelgoed. Maar goed, na de eerste wervelwind keerde de rust weer terug en werd het zo enorm leuk en gezellig.

Het moment van slapen was natuurlijk erg spannend. Voor deze gelegenheid hadden we een 2-persoons luchtbed opgepompt en in de slaapkamer van grote zus en grote broer neergelegd dus dat was extra spannend om in hun slaapkamer te slapen. Na een voorleesverhaal zouden ze moeten gaan slapen. Tsja, wij wisten ook wel dat niet niet direct zou gaan werken. Het geroezemoes was goed te horen door de dunne gipsmuur heen dus ook wij hebben zo onze pret gehad. Daarna werd het toch snel stil en hebben ze een prima nachtrust gehad.

IN alle vroegte mochten de dames wakker worden. Een wekker is natuurlijk niet nodig want wij werden door de dames keurig gewekt om 7.00 uur. Het kwam niet al te slecht uit want de zaterdag staat altijd in het teken van de voetbal en het team van mijn jongste zoon diende om 9.00 uur te verzamelen dus dat kwam mooi uit.

Na de wedstrijd hebben we het vriendinnetje weer veilig afgeleverd bij haar ouders en was de pret van beide dames over. Zwaar teleurgesteld werd er afscheid genomen want als het aan hun lag duurde de gezelligheid nog een tijdje voort.

Het is zo leuk om te zien dat ook de jongste nu helemaal opgaat in haar sociaal emotionele ontwikkeling en op deze manier graag met haar vriendinnetjes en vriendjes omgaat. Binnenkort staat haar verjaardag alweer voor de deur en kunnen we dan voor de eerste keer een kinderfeestje voor haar geven. Ze wordt een flinke dame die precies weet wat ze wil en niet wil. Dat wordt nog flink puzzelen als ze vaker in het weekend bij vriendjes wil gaan spelen e.d. Zeker als ze binnenkort ook nog eens op zwemles gaat of gaat sporten elk weekend. Maar goed, als iedereen het beste met haar voor heeft moet dat vast goed gaan komen.

Een paar fotootjes van het leuke logeerpartijtje:

Gezocht via de zoekwoorden:

Afgelopen weekend hebben we o.a. een bezoek gebracht aan het Netherlands American Cemetery and Memorial in Margraten. De Amerikaanse Begraafplaats is één van de grootste begraafplaatsen ter wereld met 8.301 graven. Allemaal bevrijders die in de Tweede Wereldoorlog streden voor de vrijheid van Nederland.

We waren hier al even na de klok van 9.00 uur dus we waren vroeg vertrokken vanuit Den Haag. Na Margraten werd er koers gezet naar de binnenstad van Maastricht want wil je je auto in een parkeergarage nabij het centrum parkeren dan moet je tijdig aanwezig zijn. Dichtbij was wel zo handig want je gaat nu eenmaal niet met je tassen met kleding een basiliek bezoeken om maar eens wat te noemen. Winkelen in de ochtend en kerken bezoeken in de middag is de beste verdeling voor Maastricht want ‘s middags is het gewoon druk in de winkels, weer of geen weer. Maastricht staat nu eenmaal bekend als een stad waar je prima kunt shoppen.

In de middag zijn we uiteraard weer een kaarsje gaan branden in de oudste kerk van Maastricht, de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek of de volledige benaming: De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopneming, Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw “Sterre der Zee”. Het bezoek was ons de vorige keer goed bevallen en niet veel later liepen we ook door die andere grote basiliek, de Sint-Servaasbasiliek. Deze laatste basiliek is eigenlijk nog mooier en geheimzinniger dan de eerste en dat komt voor een groot deel natuurlijk door Sint Servaas en zijn legende. Servaas van Maastricht (†Maastricht, 384) was de eerste bisschop van Tongeren en later van Maastricht. Hij is de oudste bekende bisschop in de Nederlanden. Servaas is de beschermheilige van Maastricht en Grimbergen en een van de IJsheiligen. Zijn naamdag is op 13 mei.

Na een wederom erg gezellige avond en een prima nachtrust in ‘mijn stamhotel, het NH hotel in Maastricht, zijn we zondagochtend na het zeer uitgebreide ontbijt begonnen aan de Mergellandroute, een zeer populaire toeristische route van de ANWB. Deze route brengt je naar de mooiste plekjes van Zuid Limburg heb ik een jaar of 15 eens ondervonden en ik was benieuwd of deze route nog steeds zo bijzonder was.

Twee dagen in het Zuiden en even weg van de hedendaagse hectiek. Twee volle dagen intensief genoten en daar valt natuurlijk ook het nodige over te schrijven. De komende dagen dan ook ongetwijfeld meerdere blogs over de specifieke onderwerpen.

Gezocht via de zoekwoorden:

2011 begon voor ons met het verzoek richting rechtbank voor het gezamenlijk gezag van onze kleine meid, de komst van onze twee katten en natuurlijk de belangrijke verjaardag van de jongste telg uit ons samengestelde gezin. Belangrijk in die zin dat ze 4 jaar oud werd en dus mocht beginnen aan haar eerste schooldag.

Op 22 maart hebben we natuurlijk gevierd dat we een half jaar getrouwd waren. Op 6 april hadden we dan eindelijk de rechtzaak om het gezamenlijk gezag. Opzich niet veel bijzonders maar het was vooral het verweerschrift dat ons zo teleurstelde. Waarom zoveel kwetsende leugens? Eind april stond wederom het traditionele jeugdkamp van S.V. Loosduinen op het programma en dat betekende dat de drie mannen uit ons samengestelde gezin te vinden waren in Heino.

Terwijl wij 3 dagen weg waren, was vrouwlief met veel hulp, druk in de weer in ons huis en zo kreeg ik een geweldige verrassing bij thuiskomst. Begin mei kreeg ik het zeer droevige nieuws dat John van Leeuwen was overleden. Daar was ik flink kapot van. Op 19 mei kregen we dan eindelijk de uitspraak van de rechter binnen en kregen we samen het gezag over Daisy zodat we vanaf die datum een (h)echt gezin vormen.

Het hele jaar door is er natuurlijk ook bijna elk weekend gevoetbald en werd er gehandbald. Naast het voetballen en het leider zijn bij S.V. Loosduinen was het afgelopen jaar extra druk vanwege het 75 jarig bestaan van deze geweldige voetbalclub en onze inbreng hierin. Het Familietoernooi en de seizoenafsluiting van de F jeugd waren natuurlijk leuke dingen maar het echte werk kwam in september pas.

In juni hebben we de 9e verjaardag van Tico gevierd maar ook het 40-jarig huwelijk van mijn schoonouders en natuurlijk was het ook weer vaderdag. Net voor de schoolvakanties kwam Karina nog met fantastisch nieuws en mocht Barbara haar eerste bruidsreportage maken op het strand.

De zomervakantie hebben we dit jaar in eigen land beleefd. O.a. Ouwehands Dierenpark, Avifauna en het Dolfinarium werden aangedaan. Het was geen zonnige zomer maar natuurlijk hebben we wel vaak het strand gezien. Hier waren we op het strand van Kijkduin, hier toch echt in badkleding en hebben we Zoutelande natuurlijk niet overgeslagen. Na de vakantie hebben we vriend en vijand versteld doen staan door samen in 1 klap en zonder hulpmiddelen te stoppen met roken!

Eind augustus mocht Barbara haar tweede bruidreportage maken, mocht ik de microfoon vasthouden tijdens de opening van het handbalseizoen bij Hellas en begonnen de eerste voetbaltrainingen alweer op de voetbalvereniging waar ik samen met mijn oudste zoon ook weer eens een toernooi gespeeld heb.

September was een drukke maar geweldige maand. Op vrijdag 2 september mocht ik tijdens de jubileumreceptie van S.V. Loosduinen dan eindelijk het nieuwe jubileumboek uitreiken aan wethouder Karsten Klein en werd ik op deze avond ook nog eens benoemd tot Lid van Verdienste van S.V. Loosduinen! Een dag later stond de jubileumdag op het programma en het werd een fantastische dag met ook geweldig mooi weer, een erg leuke jubileumwedstrijd en een gezellige derde helft en feestavond.

Op 12 september begon onze jongste meid aan haar pleisterplakken voor haar ogen. Erg veel effect heeft het helaas niet gehad want inmiddels heeft ze een hele mooie bril. In september natuurlijk ook de verjaardagen van zoon Colin, dochter Karina en vrouwlief Barbara en natuurlijk ons 1-jarig huwelijksfeest!

In oktober werd door wethouder Karsten Klein de tentoonstelling ’75 jaar S.V. Loosduinen’ geopend in het Loosduins Museum. Net als met het jubileumboek heb ik hier samen met Riekelt Thierry erg hard aan gewerkt en hebben vooral Steffen Grijspaardt en vrouwlief Barbara de nodige hand en spandiensten verzorgd. Wederom een bijzondere en dankbare gebeurtenis.

Het slotakkoord van een zeer intensief jaar voor mijn cluppie was de ledenvergadering eind oktober. Daar werd ik benoemd als nieuwe jeugdvoorzitter en nam zo plaats in het bestuur van de vereniging. Opmerkelijk genoeg lag ik een dag later in een doodskist.

De maanden november en december waren een stuk minder rooskleurig. Het darmonderzoek van vrouwlief heeft er bij ons flink ingehakt, het kleine meisje heeft haar bril gekregen en op mijn werk kwam er de nodige onrust. Tussen Sinterklaas en de Kerst kwam de uitslag van het darmonderzoek binnen en kreeg ik duidelijkheid op mijn werk. Pijnlijk en vervelend maar toch hebben we een geweldige Kerst achter de rug en kijken we vol vertrouwen naar de toekomst.

Het is vandaag de laatste dag van 2011. Wij wensen jullie een veilig uiteinde en alvast een heel goed begin van 2012!

Gezocht via de zoekwoorden:

Wat is het toch heerlijk om je eigen zoon zo te zien genieten. Met een grote big smile hield hij zijn schaatsen goed vast en keek hij vol verwachting naar de schaatsbaan. Schaatsen samen met ons wilde hij al zo lang en nu was het moment dan toch daar.

Voor Tico was het de tweede keer dat hij op echte schaatsen stond en dat viel niet mee. Hij weet dat zijn vader kan schaatsen, zijn zus en broer inmiddels ook regelmatig met mij mee geweest zijn om te schaatsen dus hij wil ook zo graag over het ijs zweven maar de eerste stappen waren toch veel moeilijker dan gedacht.

Ook Barbara en ik stonden sinds lange tijd weer eens op het ijs dus ok wij moesten weer even wennen. Schaatsen verleer je volgens mij nooit dus het ijs voelde al snel weer vertrouwd en konden we ons bezig houden met de schaatsles van mijn jongste zoon. We zijn begonnen om eerst maar even voor de eerste minuten een looprekje erbij te pakken zodat meneer enige houvast had en onze mouwen heel konden blijven.

Niet veel later kwam er toch enige slag in en lijkt het alsof hij het schaatsen door begint te krijgen. Ik zou het erg knap vinden want hij staat dus pas voor de tweede keer op ijshockeyschaatsen. Barbara heeft e.e.a. halverwege ons schaatsplezier maar even vastgelegd op een kort filmpje zodat Tico ook bewijs heeft dat de eerste slagen op het ijs geslaagd zijn.

http://www.youtube.com/watch?v=YEIiWX55Sko

Gezocht via de zoekwoorden:

Wel kon ze genieten van het Kerstontbijt. Samen met papa is dat best wel gezellig terwijl mama ziek op bed ligt maar het is natuurlijk nog leuker als mama, met wat pijn en moeite, later toch de kracht had om bij ons te komen zitten zodat we samen konden wachten tot Karina en Tico dan eindelijk kwamen. Wachten kan zo lang duren……..

Natuurlijk was het toen tijd om de kado’s onder de boom vandaan te halen en uit te pakken. Ze dachten even te weten wat ze kregen en des te groter was hun verbazing dat ze er alle drie enorm naast zaten. Die dankbare blikken zeiden ons genoeg.

Tweede Kerstdag staat al jaren in het teken van de gourmet bij mijn ouders. Met z’n allen lekker eten en drinken en vooral even bijpraten want zovaak zien we elkaar nu ook weer niet. Met mijn ouders, twee broers, schoonzus, a.s. schoonzus, schoondochter en wij met ons samengestelde gezinnetje waren we dus met 13 personen en dat is best een aardig aantal aan zo’n tafel.

Vrouwlief heeft niet veel gegeten maar tot nu toe wel alles binnen kunnen houden. Ik ben erg blij dat ze er toch bij kon zijn vandaag. Het was weer een gezellige boel maar net als zovaak gaat de tijd zo enorm snel als je het naar je zin hebt.

Morgen maar eens kijken of we met z’n allen kunnen uitslapen…..

Rond 13.00 uur waren we gelukkig alweer in Reeuwijk om onze kleine meid in de armen te kunnen sluiten want die was even lekker blijven logeren bij opa en oma. Om stipt 14.00 uur parkeerden we de auto onder de watertoren van Bodegraven om aan de deur te kloppen bij (schoon-)zus en zwager want Eerste Kerstdag zou immers in het teken staan van de kookkunsten van mijn schoonzus en dat hebben we dan ook geweten.

Met de hele family aan de grote tafel kwamen er een keur van zelfgemaakte gerechten voorbij in een vier gangen diner. Het zou te ver gaan om alles te gaan benoemen maar mijn hoofdgerecht bestond in ieder geval uit een heerlijke varkenshaas in bladerdeeg en spinazie met eigengemaakte stoofpeertjes. Vrouwlief kwam door ziekerige gesteldheid helaas niet verder dan de helft waardoor ik genoodzaakt was ook het andere deel van haar maar voor mijn rekening te nemen.

Eigengemaakte caramel- en kaneelijs met poffertjes, poedersuiker en slagroom maakte het diner helemaal af. Met de blouse half open en de stoel een tandje extra naar achteren reden we moe maar voldaan weer naar huis. Ons kleine meisje wat inmiddels al lang niet meer zo klein is volgens haarzelf, heeft de oprit van de A12 niet meer meegemaakt. Bij thuiskomst plofte het andere meisje ziek maar voldaan op de bank in de hoop dat ze op Tweede Kerstdag wel weer helemaal fit is.

Mijn jongste zoon maakt dit jaar onderdeel uit van een kerstkoor en mocht gisteren zijn zangkunsten tonen tijdens de 2-jaarlijkse kerstviering van zijn school in de kerk. Met zijn haar in de plooi en zijn colbertje dat we voor hem kochten voor ons huwelijk (die is inmiddels eigenlijk nu toch wel te klein) stond hij trots op het podium te zingen. Echt heel leuk om te zien en te horen.

Zaterdagavond, Kerstavond, mag hij nogmaals in dezelfde kerk zingen tijdens de Kerstdienst en ook dan zal ik weer trots naar hem kunnen kijken en luisteren. Dan wel samen met vrouwlief want die was gisteravond druk in de weer op de school van ons kleine meid voor haar kerstviering op school.

Het was voor onze kleine meid de eerste keer dat ze Kerst op school vierde natuurlijk en deze belevenis zal ze niet snel vergeten. Haar school had een geweldig Kerstdiner in elkaar geflanst met allemaal gerechten gemaakt door ouders. De kinderen hadden zelf de gerechten bedacht. Het was even lastig om onze kleine meid uit te leggen dat ze weer naar school moest toen het al donker was en om ook nog eens te gaan eten op school in plaats van thuis.

Ale gerechten werden uitgestald in de grote gang van de school en per tafel konden de kinderen hun borden gaan vullen. De Kerstman kwam ook nog even op bezoek en natuurlijk is er ook veel gezongen. De samenzang in de gymzaal met alle leerlingen en leerkrachten was de afsluiting van de avond. Vrouwlief heeft op verzoek weer de nodige foto’s gemaakt en die gebruiken wij natuurlijk als een mooi aandenken van Daisy’s eerste kerstviering op school.

Gezocht via de zoekwoorden:

Echte vrienden steunen je door dik en dun, staan er wanneer ze er zijn moeten en zij je steun en toe verlaat zonder dat je het hoeft te vragen. De afgelopen dagen hebben we dat maar weer eens gemerkt in een heftige situatie binnen onze vriendengroep afgelopen vrijdag en zondag. Gisteren was het onze beurt om de steun te ontvangen na een erg ongemakkelijke dag vol naar nieuws.

Het voelt goed om echt te kunnen zeggen dat je ten alle tijden kunt bouwen op echte vrienden.

http://www.youtube.com/watch?v=eZmQkFMTtjw